Voorbij de lieve vrede

Voorbij de lieve vrede

VOORBIJ DE LIEVE VREDE

De lieve vrede

Snoert zn eigen mond

Terwijl het eigenlijk zn stem had willen laten horen

 

De lieve vrede loopt op zn tenen

Uit angst voor confrontatie

En ontketent zo de koude oorlog in zichzelf

 

De lieve vrede geeft op

En smoort daarmee eigenhandig 

de kans op groei in de kiem. 

 

De lieve vrede blijft maar zo lang lief

Totdat ie implodeert of explodeert

 

De lieve vrede

Brengt meer pijn 

Dan verlichting

Door de ingehouden strijd

Die het angstvallig 

Onder water houdt

Hij vlucht niet

Ze vecht niet

Maar ze bevriezen

 

Echte Vrede

is niet bang

maar vertrouwt

voelt de verbinding in de kern

en danst met de verschillen

voelt zich één en tegelijkertijd uniek

 

Als een puzzelstukje

in de puzzel van de mensheid

geniet het van zijn eigenheid

in de zee van Liefde

die het in essentie is

 

Echte vrede

Reikt de lieve vrede de hand 

En zegt: wees niet bang 

Ik ben hier, in het midden

 

Kom maar terug

Ik hou je vast

Rust maar even uit

 

 

 

 

Shift 1: Overgave is het begin van transformatie

Shift 1: Overgave is het begin van transformatie

“Maar Ingrid, je accepteert de wereld niet zoals die is”, verzuchtte Terryann terwijl ze me doordringend aankeek. Het was 2008. Ik zat in n Breakthrough Training, 1 vd life sciences van het BodyTalkSystem, in Singapore, waar ik toen woonde. Terryann had me zojuist door de 7 stappen van het process geleid en we waren bij het punt aangekomen waar ik door zou moeten breken. Ik wachtte maar op dat gouden inzicht dat me iets nieuws ging laten zien, waardoor alles op zn plek zou vallen en ik eindelijk die doorbraak naar geluk en rust in mn hoofd en lijf zou maken…. Maar ze vertelde me niets nieuws…. Alle inzichten die ze me gaf over mij, die wist ik heus al wel. Ik moet haar steeds hopelozer hebben aangekeken. Ik snakte zo naar DE oplossing voor mijn lijden, HET inzicht waarmee ik me zou kunnen bevrijden uit mijn eigen interne oorlog… maar het kwam niet. En uiteindelijk keek ze me doordringend aan en zei: Ingrid, you can’t accept the world as it is”. Het werd doodstil, alsof iedereen z’n adem inhield. Ik keek vertwijfeld om me heen, op zoek naar blikken van verstandhouding die zouden zeggen: tuurlijk kunnen we de wereld niet accepteren zoals die is. Welk mens met enigszins verstand in zn kop kan die wereld nou accepteren zoals die is? Toch?” Maar het bleef stil. En de enige blikken die naar me keken waren op zn best verwachtingsvol en medelevend, alsof ik daar ter plekke zou gaan staan en opgelucht zou roepen… oooooooh, natuurlijk, ik hoef alleen maar de wereld te accepteren zoals die is…. “ Het leek alsof ik tegen n muur tot stilstand was gekomen. Alsof ik weg had willen rennen van die vreselijke wereld, snakkend naar n plek waar die beter was. De tranen stroomden over mn wangen. Mijn lichaam ontspande en misschien wel voor het eerst in mijn leven, gaf ik me over.