Geluk is geen taart

GELUK IS GEEN TAART 

Toen John Lennon 5 jaar oud was, stelde een leraar hem op school de vraag “Wat wil je later worden als je groot bent?”. Hij antwoordde: “Gelukkig”. De leraar zei hem dat hij de vraag niet had begrepen. Waarop John Lennon antwoordde dat de leraar het leven niet had begrepen.  

GELUK lijkt iets te zijn geworden dat je moet bereiken, heel hard voor moet werken en wat je moet verdienen, en niet meer voor iedereen is weggelegd.  

En terwijl de gelukkigen onder ons, die niet in een werelddeel wonen waar ze dagelijks bezig hoeven te zijn met overleven, heel druk zijn met gelukkig WORDEN, lijkt het of we massaal vergeten om gelukkig te ZIJN. 

Wat als geluk DE MANIER is om iets te bereiken en niet andersom?

Als je mensen doorvraagt waarom ze doen wat ze doen, dan komt bijna altijd als laatste het antwoord: want DAN zal ik gelukkig zijn.  

Maar wat als je meer bereikt als je gewoon al mag genieten van de weg naar je doel toe, van elke stap die je zet? Van de goede EN van de foute. Van de korte weg EN van de omweg. 

Wat als je niet eerst hoeft te ploeteren om geluk aan een eindstreep te verdienen?  

Wat als geluk is weggelegd voor ons allemaal en geen taart is om in stukken te verdelen?  

Wat als gelukkig zijn simpelweg betekent helemaal jezelf mogen en kunnen zijn, in de magische dans die het Leven is? 

Wat als gelukkig ZIJN de beste manier is om wat dan ook te bereiken? (Want waar je op focust wordt meer!)

Stel je voor… een wereld waar iedereen zichzelf mag zijn en straalt van de kracht die dat met zich mee brengt.

Stel je voor… een wereld waar elk puzzelstukje op zn plaats valt en we als één geheel kunnen samenwerken aan een betere toekomst voor ons allemaal?

Stel je voor… een wereld waarin verdeeldheid niet zorgt voor afstand en wantrouwen, maar voor nieuwsgierigheid en groei. 

Stel je voor… een wereld die begint bij onszelf en bij geluk. Een wereld waarin de meeste mensen deugen, omdat ze niet afhankelijk zijn van iets buiten zichzelf om gelukkig te zijn. 

Een wereld waarin…

angst verandert in vlinders in je buik, spanning  ontspant, macht plaats maakt voor kracht, wantrouwen zich opent voor vertrouwen, cocreatie en vrijheid.

waarin we stoppen met vechten tegen wat is, en de moeite nemen om samen te creëren wat kan zijn.

Vanuit rust, ruimte en veiligheid. Stapje voor stapje, altijd hier, altijd nu.

Niet tegen elkaar, maar samen, met elkaar. 

Zo leuk kan het leven zijn.

Simpel, maar inmiddels schijnbaar heel moeilijk geworden. Niet omdat het moeilijk is, maar omdat we het onbewust moeilijk hebben gemaakt. 

Ik help je graag geluk weer makkelijker te maken. Als je durft. 

More Ease. Less DisEase. 

Voorbij de lieve vrede

Voorbij de lieve vrede

VOORBIJ DE LIEVE VREDE

De lieve vrede

Snoert zn eigen mond

Terwijl het eigenlijk zn stem had willen laten horen

 

De lieve vrede loopt op zn tenen

Uit angst voor confrontatie

En ontketent zo de koude oorlog in zichzelf

 

De lieve vrede geeft op

En smoort daarmee eigenhandig 

de kans op groei in de kiem. 

 

De lieve vrede blijft maar zo lang lief

Totdat ie implodeert of explodeert

 

De lieve vrede

Brengt meer pijn 

Dan verlichting

Door de ingehouden strijd

Die het angstvallig 

Onder water houdt

Hij vlucht niet

Ze vecht niet

Maar ze bevriezen

 

Echte Vrede

is niet bang

maar vertrouwt

voelt de verbinding in de kern

en danst met de verschillen

voelt zich één en tegelijkertijd uniek

 

Als een puzzelstukje

in de puzzel van de mensheid

geniet het van zijn eigenheid

in de zee van Liefde

die het in essentie is

 

Echte vrede

Reikt de lieve vrede de hand 

En zegt: wees niet bang 

Ik ben hier, in het midden

 

Kom maar terug

Ik hou je vast

Rust maar even uit

 

 

 

 

Shift 1: Overgave is het begin van transformatie

Shift 1: Overgave is het begin van transformatie

“Maar Ingrid, je accepteert de wereld niet zoals die is”, verzuchtte Terryann terwijl ze me doordringend aankeek. Het was 2008. Ik zat in n Breakthrough Training, 1 vd life sciences van het BodyTalkSystem, in Singapore, waar ik toen woonde. Terryann had me zojuist door de 7 stappen van het process geleid en we waren bij het punt aangekomen waar ik door zou moeten breken. Ik wachtte maar op dat gouden inzicht dat me iets nieuws ging laten zien, waardoor alles op zn plek zou vallen en ik eindelijk die doorbraak naar geluk en rust in mn hoofd en lijf zou maken…. Maar ze vertelde me niets nieuws…. Alle inzichten die ze me gaf over mij, die wist ik heus al wel. Ik moet haar steeds hopelozer hebben aangekeken. Ik snakte zo naar DE oplossing voor mijn lijden, HET inzicht waarmee ik me zou kunnen bevrijden uit mijn eigen interne oorlog… maar het kwam niet. En uiteindelijk keek ze me doordringend aan en zei: Ingrid, you can’t accept the world as it is”. Het werd doodstil, alsof iedereen z’n adem inhield. Ik keek vertwijfeld om me heen, op zoek naar blikken van verstandhouding die zouden zeggen: tuurlijk kunnen we de wereld niet accepteren zoals die is. Welk mens met enigszins verstand in zn kop kan die wereld nou accepteren zoals die is? Toch?” Maar het bleef stil. En de enige blikken die naar me keken waren op zn best verwachtingsvol en medelevend, alsof ik daar ter plekke zou gaan staan en opgelucht zou roepen… oooooooh, natuurlijk, ik hoef alleen maar de wereld te accepteren zoals die is…. “ Het leek alsof ik tegen n muur tot stilstand was gekomen. Alsof ik weg had willen rennen van die vreselijke wereld, snakkend naar n plek waar die beter was. De tranen stroomden over mn wangen. Mijn lichaam ontspande en misschien wel voor het eerst in mijn leven, gaf ik me over.
Shifting me, shifting you ahaaaa…

Shifting me, shifting you ahaaaa…

“Shifting me shifting you, ahaaaaa, shifting is what we can do, shifting me, shifting you…”

Ik werd wakker met de muziek van ABBA in mijn hoofd. Ik moest glimlachen want ik besefte dat de tekst enigszins was aangepast. Hilarisch hoe mijn onbewuste soms mijn aandacht probeert te krijgen. Toepasselijke liedjes die op onverwachte momenten mij laten glimlachen om mezelf. Alsof ik aan mezelf wilde vertellen, kom op Ingrid, DELEN die shifts en hoe je dat steeds doet! Daar kun je anderen mee inspireren!

Na 20 jaar intensief onderzoek naar het antwoord op de vraag: waarom kunnen we niet gewoon allemaal lief voor elkaar zijn en met meer plezier en minder stress samenwerken en samenleven? Ontdekte ik ergens halverwege dat we de wereld niet zo maar kunnen veranderen, maar wel de verandering kunnen ZIJN die we willen zien.

Door de shifts in onszelf toe te laten die door alles wat weerstand oproept geactiveerd worden, en ons helpen om patronen en overtuigingen die ons in de weg staan los te laten, en ons leven steeds meer voluit te leven.

SHIFTING: Changing, especially unpredictably. 

Shiften, verschuiven, veranderen, vooral niet zoals je zelf van te voren hebt bedacht! Dat beschrijft wel min of meer de shifts die ik sinds ca. 2008 heb doorgemaakt, toen ik besefte dat zelfontwikkeling niets te maken heeft met een “beter mens” te worden, maar alles met het omarmen van alle aspecten van de geweldige mens die ik al ben. Vanaf mijn eerste shift, kon ik niet meer stoppen. Elke keer als ik weerstand, angst of stress voelde, ging een proces in werking dat groter was dan ikzelf, waarin die weerstand ontleed werd en omgezet in een nieuwe mogelijkheid. Als ik de tijd en ruimte nam om dit toe te laten. En als ik die ruimte en tijd niet nam? Dan gebeurde er altijd wel iets waardoor ik die ruimte en tijd vanzelf kreeg, of ik nou wilde of niet.

Fascinerend! Soms pijnlijk of dodelijk vermoeiend en altijd bevrijdend. 

Ik hoop dat het delen van mijn shifts anderen inspireert om het SHIFTing proces te gebruiken, hen laat zien dat het leven ons niet overkomt, maar voor ons gebeurt, en hen helpt om dit proces, en daarmee het leven zelf, makkelijker en vooral lichter en leuker te maken. 

 

Want RELAX, het kan ook anders!

Je hoeft niet iets te bereiken en er valt niets te fixen.

 Jij. Bent. Genoeg.

 Jij bent de Oerkracht die in je zit.

 Adem in. Adem uit. En geniet. Of niet.

 

Liefs, Ingrid

 

 

 

 

 

 

 

Ik ben mens…

Ik ben mens…

Ik ben mens... de gedachte schoot als n vlijmscherp mes door me heen.

“Maak n lijst van alles wat je niet zou willen dat iemand over jou zou zeggen. Waarvoor je je echt kapot zou schamen als dat over jou in de krant zou staan. Dat wat je Echt.Niet.Bent.”, zei Debbie. Het was september 2011 en ik zat in San Diego in een Shadow Breakthrough training voor Integrative Coaches onder leiding van wijlen Debbie Ford.   Ik begon braaf te schrijven. De bedoeling was dat deze kwaliteiten wat bij je los zouden maken. Dat als je dat over jezelf in de krant zou lezen je op z’n minst n paar keer zou moeten slikken, maar liever nog: er klotsende oksels van zou krijgen. We zouden een oefening gaan doen, om daar doorheen te gaan breken. Want “feeling it = healing it” had ik inmiddels geleerd. Geen enkel woord dat ik opschreef deed me echter veel. Ik probeerde ‘gemeen’. Hmm. Ik vond het vreselijk als iemand mij gemeen vond, maar wist inmiddels heel goed dat ik knettergemeen tegen mezelf kon zijn. Visualisaties van mezelf met n hamer op mijn eigen hoofd waren mij niet onbekend, dus tja, gemeen, dat klopte wel en ik had inmiddels al heel wat compassie gevonden voor dit stuk in mezelf. Ik probeerde nog enkele woorden, maar ze raakten me niet echt. Misschien had ik al zo veel schaduwen in het licht gezet dat er niet veel donkers meer te vinden was…   “Ik ben mens” de gedachte schoot als n vlijmscherp mes door me heen. “Ik ben mens… DAT is waar ik me kapot voor schaam…” Ik kreeg het warm. Mijn adem stokte en versnelde tegelijkertijd. Mijn weerstand bedacht dat dit vast niet de bedoeling was. We moesten n kwaliteit opschrijven, en mens zijn hoorde daar toch niet bij? Jeetje, en hoe zou ik DAT durven zeggen! Wat zouden ze wel niet van me vinden! Wie dacht ik wel niet dat ik was! Alsof IK n heilige was! Ik onderdrukte de stem die wilde zeggen dat deze oorlog die van binnen uitbarstte, nou precies de bedoeling van deze oefening was en probeerde braaf mijn lijstje nog verder aan te vullen.   Toen begon de oefening. We werden opgedeeld in groepjes van 4. Ik was aan de beurt en nam plaats op de stoel die tegenover de 3 andere stoelen stond. Het was de bedoeling dat we zouden zeggen “Ik ben…” met daarachter de kwaliteit die we niet wilden zijn. De anderen zouden dit herhalen. Ik begon met “Ik ben gemeen”. De anderen zeiden “Jij bent gemeen”. Het deed me niets. Ik probeerde “Ik ben agressief”. De anderen herhaalden “Jij bent agressief”. Er gebeurde weer niets.   Na n korte aarzeling zuchtte ik diep en zei: “Ik ben mens”. De anderen aarzelden even, duidelijk in de war en zich ook afvragend of dit wel n kwaliteit was, maar herhaalden toen: “Jij bent mens”. Terwijl ik weer aan de beurt was en probeerde uit te brengen “Ik.. ben… mens…”, begon ik te trillen en mijn ogen stroomden vol met tranen.  
“The shadow is one of the greatest gifts available to us. It is the teacher, the trainer, and the guide that supports us in uncovering our true magnificence.  The shadow is not a problem to be solved or an enemy to be conquered but a fertile field to be cultivated. When we dig our hands into its rich soil, we will discover the potent seeds of the people we most desire to be.” – Debbie Ford
  De schaduw is n term die ooit door Carl Jung is geïntroduceerd en geeft de stukken aan in onszelf die we ontkennen, niet willen zijn of onderdrukken. Het zijn de stukken in onszelf waar we ons licht hebben gedimd. Hup, weg ermee, in een donkere kamer, deur op slot, omdat we geloven dat die delen niet acceptabel zijn of ons niet geliefd maken. Maar onze natuur heeft de neiging volledig te willen schijnen, dus hoe meer deuren we dicht doen, hoe meer moeite het kost om al die deuren dicht te houden. Zo saboteren we onszelf en op een gegeven moment houden we dat niet meer vol.   Die dag in september 2011 werd ik me bewust van het feit dat ik diep van binnen nog steeds weerstand met me meedroeg over het feit dat ik “ook maar gewoon een mens ben”. Het was erg confronterend om dat te beseffen. Hoe groot kan een schaduw zijn! Heel diep van binnen schaamde ik me dus om een mens te zijn. Terwijl ik juist ook zo graag wilde dat iedereen kon zien hoe geweldig hij/zij al was! Gelukkig durfde ik dat inzicht te zien als n kans, hoe pijnlijk ook. Bewustwording creëert de mogelijkheid om te kiezen of we ergens aan vast willen houden of iets los willen laten.   Door mijn schaamte om een mens te zijn de ruimte te geven ontdekte ik een diep conflict in mezelf. Aan de ene kant zag ik zo veel potentie en voelde ik een ontembare passie om alles uit het leven, anderen en mezelf te halen. Ik wilde leven, bezieling! Aan de andere kant voelde ik pijn, boosheid en verdriet om de wereld zoals ik die zag: heel ver weg van het potentieel waar ik zo in geloofde. Omdat ik toen nog niet wist hoe ik met dit contrast om moest gaan, manifesteerde dit als een innerlijk conflict in wat ik nu mijn good-girl-syndrome ofterwijl het roomser-dan-de-paus-syndroom noem: als klein meisje zag en voelde ik zo veel pijn in de wereld (terwijl ik de liefste ouders van de wereld heb) dat ik alleen nog maar een braaf meisje wilde zijn (ik werd ook echt daadwerkelijk “goeike” genoemd door een vriendin, bedenk ik me nu). Heel fijn voor anderen, want ik paste me altijd aan, wilde altijd helpen, ‘als de ander maar blij was’ en volgde braaf de regels of wat ik dacht dat van mij verwacht werd. Ook fijn voor eenieder die wilde leren en groeien, want mijn grote hart en mijn onderzoekende geest stonden altijd klaar om wie maar wilde van een innerlijk conflict te verlossen. Ik kon meestal haarfijn aangeven waar potentieel geblokkeerd werd en helpen een innerlijk conflict om te zetten in nieuwe mogelijkheden. Zonder het te beseffen was ik altijd al een expert in het vrede sluiten.   Maar zoals ik die dag begon te begrijpen had een goed mens willen zijn ook zijn schaduwkanten. Want om “goed” te willen zijn, moest ik “fout” afwijzen! Lees: veroordelen. Ik wilde van “niet zo goed” altijd “goed” maken. Uhhh, ja, dat heet ook wel een “wereldverbeteraar” of “roomser dan de paus”. In mijn zucht naar bezieling en honger naar verbinding had ik niet altijd in de gaten dat anderen daar soms niet op zaten te wachten (tja, we begrijpen pas wat we niet begrijpen als we het wel begrijpen… zou Johan Cruyff misschien zeggen). Vervolgens zorgden mijn goede bedoelingen en (onbewuste) poging om de verbinding met anderen niet te verliezen ervoor, dat ik onbewust de verbinding met mezelf losliet door – te proberen de ander nog meer te overtuigen (tja, dat werkt dus averechts) – of door me juist aan te passen aan de ander (weg van mezelf, nog meer moeten en nog meer hamers op mijn kop).   Auw.   Door mijn huilbui op die bewuste dag in september was weer een deur van binnen opengezet. Er had een nieuwe verschuiving plaatsgevonden. Ik besefte dieper dan daarvoor dat we veel meer zijn dan een mens en tegelijkertijd begon ik langzaam te ontspannen bij het idee dat ik ook maar een mens was. Ik realiseerde me nog dieper dan daarvoor dat zelf-ontwikkeling niet gaat over het fixen van jezelf, noch het verbeteren van jezelf, maar het toelaten van alle aspecten van jezelf! Zelf ontwikkeling was gewoon het letterlijk ont—-wikkelen van je echte zelf. Ik was al heel, ik hoefde alleen maar alle gesloten deuren open te zetten!   Zo simpel, niet altijd makkelijk.   Wil jij meer weten over de schaduw, offerwijl je innerlijke saboteurs, neem dan contact met me op!