Ik ben mens... de gedachte schoot als n vlijmscherp mes door me heen.

“Maak n lijst van alles wat je niet zou willen dat iemand over jou zou zeggen. Waarvoor je je echt kapot zou schamen als dat over jou in de krant zou staan. Dat wat je Echt.Niet.Bent.”, zei Debbie. Het was september 2011 en ik zat in San Diego in een Shadow Breakthrough training voor Integrative Coaches onder leiding van wijlen Debbie Ford.   Ik begon braaf te schrijven. De bedoeling was dat deze kwaliteiten wat bij je los zouden maken. Dat als je dat over jezelf in de krant zou lezen je op z’n minst n paar keer zou moeten slikken, maar liever nog: er klotsende oksels van zou krijgen. We zouden een oefening gaan doen, om daar doorheen te gaan breken. Want “feeling it = healing it” had ik inmiddels geleerd. Geen enkel woord dat ik opschreef deed me echter veel. Ik probeerde ‘gemeen’. Hmm. Ik vond het vreselijk als iemand mij gemeen vond, maar wist inmiddels heel goed dat ik knettergemeen tegen mezelf kon zijn. Visualisaties van mezelf met n hamer op mijn eigen hoofd waren mij niet onbekend, dus tja, gemeen, dat klopte wel en ik had inmiddels al heel wat compassie gevonden voor dit stuk in mezelf. Ik probeerde nog enkele woorden, maar ze raakten me niet echt. Misschien had ik al zo veel schaduwen in het licht gezet dat er niet veel donkers meer te vinden was…   “Ik ben mens” de gedachte schoot als n vlijmscherp mes door me heen. “Ik ben mens… DAT is waar ik me kapot voor schaam…” Ik kreeg het warm. Mijn adem stokte en versnelde tegelijkertijd. Mijn weerstand bedacht dat dit vast niet de bedoeling was. We moesten n kwaliteit opschrijven, en mens zijn hoorde daar toch niet bij? Jeetje, en hoe zou ik DAT durven zeggen! Wat zouden ze wel niet van me vinden! Wie dacht ik wel niet dat ik was! Alsof IK n heilige was! Ik onderdrukte de stem die wilde zeggen dat deze oorlog die van binnen uitbarstte, nou precies de bedoeling van deze oefening was en probeerde braaf mijn lijstje nog verder aan te vullen.   Toen begon de oefening. We werden opgedeeld in groepjes van 4. Ik was aan de beurt en nam plaats op de stoel die tegenover de 3 andere stoelen stond. Het was de bedoeling dat we zouden zeggen “Ik ben…” met daarachter de kwaliteit die we niet wilden zijn. De anderen zouden dit herhalen. Ik begon met “Ik ben gemeen”. De anderen zeiden “Jij bent gemeen”. Het deed me niets. Ik probeerde “Ik ben agressief”. De anderen herhaalden “Jij bent agressief”. Er gebeurde weer niets.   Na n korte aarzeling zuchtte ik diep en zei: “Ik ben mens”. De anderen aarzelden even, duidelijk in de war en zich ook afvragend of dit wel n kwaliteit was, maar herhaalden toen: “Jij bent mens”. Terwijl ik weer aan de beurt was en probeerde uit te brengen “Ik.. ben… mens…”, begon ik te trillen en mijn ogen stroomden vol met tranen.  
“The shadow is one of the greatest gifts available to us. It is the teacher, the trainer, and the guide that supports us in uncovering our true magnificence.  The shadow is not a problem to be solved or an enemy to be conquered but a fertile field to be cultivated. When we dig our hands into its rich soil, we will discover the potent seeds of the people we most desire to be.” – Debbie Ford
  De schaduw is n term die ooit door Carl Jung is geïntroduceerd en geeft de stukken aan in onszelf die we ontkennen, niet willen zijn of onderdrukken. Het zijn de stukken in onszelf waar we ons licht hebben gedimd. Hup, weg ermee, in een donkere kamer, deur op slot, omdat we geloven dat die delen niet acceptabel zijn of ons niet geliefd maken. Maar onze natuur heeft de neiging volledig te willen schijnen, dus hoe meer deuren we dicht doen, hoe meer moeite het kost om al die deuren dicht te houden. Zo saboteren we onszelf en op een gegeven moment houden we dat niet meer vol.   Die dag in september 2011 werd ik me bewust van het feit dat ik diep van binnen nog steeds weerstand met me meedroeg over het feit dat ik “ook maar gewoon een mens ben”. Het was erg confronterend om dat te beseffen. Hoe groot kan een schaduw zijn! Heel diep van binnen schaamde ik me dus om een mens te zijn. Terwijl ik juist ook zo graag wilde dat iedereen kon zien hoe geweldig hij/zij al was! Gelukkig durfde ik dat inzicht te zien als n kans, hoe pijnlijk ook. Bewustwording creëert de mogelijkheid om te kiezen of we ergens aan vast willen houden of iets los willen laten.   Door mijn schaamte om een mens te zijn de ruimte te geven ontdekte ik een diep conflict in mezelf. Aan de ene kant zag ik zo veel potentie en voelde ik een ontembare passie om alles uit het leven, anderen en mezelf te halen. Ik wilde leven, bezieling! Aan de andere kant voelde ik pijn, boosheid en verdriet om de wereld zoals ik die zag: heel ver weg van het potentieel waar ik zo in geloofde. Omdat ik toen nog niet wist hoe ik met dit contrast om moest gaan, manifesteerde dit als een innerlijk conflict in wat ik nu mijn good-girl-syndrome ofterwijl het roomser-dan-de-paus-syndroom noem: als klein meisje zag en voelde ik zo veel pijn in de wereld (terwijl ik de liefste ouders van de wereld heb) dat ik alleen nog maar een braaf meisje wilde zijn (ik werd ook echt daadwerkelijk “goeike” genoemd door een vriendin, bedenk ik me nu). Heel fijn voor anderen, want ik paste me altijd aan, wilde altijd helpen, ‘als de ander maar blij was’ en volgde braaf de regels of wat ik dacht dat van mij verwacht werd. Ook fijn voor eenieder die wilde leren en groeien, want mijn grote hart en mijn onderzoekende geest stonden altijd klaar om wie maar wilde van een innerlijk conflict te verlossen. Ik kon meestal haarfijn aangeven waar potentieel geblokkeerd werd en helpen een innerlijk conflict om te zetten in nieuwe mogelijkheden. Zonder het te beseffen was ik altijd al een expert in het vrede sluiten.   Maar zoals ik die dag begon te begrijpen had een goed mens willen zijn ook zijn schaduwkanten. Want om “goed” te willen zijn, moest ik “fout” afwijzen! Lees: veroordelen. Ik wilde van “niet zo goed” altijd “goed” maken. Uhhh, ja, dat heet ook wel een “wereldverbeteraar” of “roomser dan de paus”. In mijn zucht naar bezieling en honger naar verbinding had ik niet altijd in de gaten dat anderen daar soms niet op zaten te wachten (tja, we begrijpen pas wat we niet begrijpen als we het wel begrijpen… zou Johan Cruyff misschien zeggen). Vervolgens zorgden mijn goede bedoelingen en (onbewuste) poging om de verbinding met anderen niet te verliezen ervoor, dat ik onbewust de verbinding met mezelf losliet door – te proberen de ander nog meer te overtuigen (tja, dat werkt dus averechts) – of door me juist aan te passen aan de ander (weg van mezelf, nog meer moeten en nog meer hamers op mijn kop).   Auw.   Door mijn huilbui op die bewuste dag in september was weer een deur van binnen opengezet. Er had een nieuwe verschuiving plaatsgevonden. Ik besefte dieper dan daarvoor dat we veel meer zijn dan een mens en tegelijkertijd begon ik langzaam te ontspannen bij het idee dat ik ook maar een mens was. Ik realiseerde me nog dieper dan daarvoor dat zelf-ontwikkeling niet gaat over het fixen van jezelf, noch het verbeteren van jezelf, maar het toelaten van alle aspecten van jezelf! Zelf ontwikkeling was gewoon het letterlijk ont—-wikkelen van je echte zelf. Ik was al heel, ik hoefde alleen maar alle gesloten deuren open te zetten!   Zo simpel, niet altijd makkelijk.   Wil jij meer weten over de schaduw, offerwijl je innerlijke saboteurs, neem dan contact met me op!