Ik ben mens…

Ik ben mens…

Ik ben mens... de gedachte schoot als n vlijmscherp mes door me heen.

“Maak n lijst van alles wat je niet zou willen dat iemand over jou zou zeggen. Waarvoor je je echt kapot zou schamen als dat over jou in de krant zou staan. Dat wat je Echt.Niet.Bent.”, zei Debbie. Het was september 2011 en ik zat in San Diego in een Shadow Breakthrough training voor Integrative Coaches onder leiding van wijlen Debbie Ford.   Ik begon braaf te schrijven. De bedoeling was dat deze kwaliteiten wat bij je los zouden maken. Dat als je dat over jezelf in de krant zou lezen je op z’n minst n paar keer zou moeten slikken, maar liever nog: er klotsende oksels van zou krijgen. We zouden een oefening gaan doen, om daar doorheen te gaan breken. Want “feeling it = healing it” had ik inmiddels geleerd. Geen enkel woord dat ik opschreef deed me echter veel. Ik probeerde ‘gemeen’. Hmm. Ik vond het vreselijk als iemand mij gemeen vond, maar wist inmiddels heel goed dat ik knettergemeen tegen mezelf kon zijn. Visualisaties van mezelf met n hamer op mijn eigen hoofd waren mij niet onbekend, dus tja, gemeen, dat klopte wel en ik had inmiddels al heel wat compassie gevonden voor dit stuk in mezelf. Ik probeerde nog enkele woorden, maar ze raakten me niet echt. Misschien had ik al zo veel schaduwen in het licht gezet dat er niet veel donkers meer te vinden was…   “Ik ben mens” de gedachte schoot als n vlijmscherp mes door me heen. “Ik ben mens… DAT is waar ik me kapot voor schaam…” Ik kreeg het warm. Mijn adem stokte en versnelde tegelijkertijd. Mijn weerstand bedacht dat dit vast niet de bedoeling was. We moesten n kwaliteit opschrijven, en mens zijn hoorde daar toch niet bij? Jeetje, en hoe zou ik DAT durven zeggen! Wat zouden ze wel niet van me vinden! Wie dacht ik wel niet dat ik was! Alsof IK n heilige was! Ik onderdrukte de stem die wilde zeggen dat deze oorlog die van binnen uitbarstte, nou precies de bedoeling van deze oefening was en probeerde braaf mijn lijstje nog verder aan te vullen.   Toen begon de oefening. We werden opgedeeld in groepjes van 4. Ik was aan de beurt en nam plaats op de stoel die tegenover de 3 andere stoelen stond. Het was de bedoeling dat we zouden zeggen “Ik ben…” met daarachter de kwaliteit die we niet wilden zijn. De anderen zouden dit herhalen. Ik begon met “Ik ben gemeen”. De anderen zeiden “Jij bent gemeen”. Het deed me niets. Ik probeerde “Ik ben agressief”. De anderen herhaalden “Jij bent agressief”. Er gebeurde weer niets.   Na n korte aarzeling zuchtte ik diep en zei: “Ik ben mens”. De anderen aarzelden even, duidelijk in de war en zich ook afvragend of dit wel n kwaliteit was, maar herhaalden toen: “Jij bent mens”. Terwijl ik weer aan de beurt was en probeerde uit te brengen “Ik.. ben… mens…”, begon ik te trillen en mijn ogen stroomden vol met tranen.  
“The shadow is one of the greatest gifts available to us. It is the teacher, the trainer, and the guide that supports us in uncovering our true magnificence.  The shadow is not a problem to be solved or an enemy to be conquered but a fertile field to be cultivated. When we dig our hands into its rich soil, we will discover the potent seeds of the people we most desire to be.” – Debbie Ford
  De schaduw is n term die ooit door Carl Jung is geïntroduceerd en geeft de stukken aan in onszelf die we ontkennen, niet willen zijn of onderdrukken. Het zijn de stukken in onszelf waar we ons licht hebben gedimd. Hup, weg ermee, in een donkere kamer, deur op slot, omdat we geloven dat die delen niet acceptabel zijn of ons niet geliefd maken. Maar onze natuur heeft de neiging volledig te willen schijnen, dus hoe meer deuren we dicht doen, hoe meer moeite het kost om al die deuren dicht te houden. Zo saboteren we onszelf en op een gegeven moment houden we dat niet meer vol.   Die dag in september 2011 werd ik me bewust van het feit dat ik diep van binnen nog steeds weerstand met me meedroeg over het feit dat ik “ook maar gewoon een mens ben”. Het was erg confronterend om dat te beseffen. Hoe groot kan een schaduw zijn! Heel diep van binnen schaamde ik me dus om een mens te zijn. Terwijl ik juist ook zo graag wilde dat iedereen kon zien hoe geweldig hij/zij al was! Gelukkig durfde ik dat inzicht te zien als n kans, hoe pijnlijk ook. Bewustwording creëert de mogelijkheid om te kiezen of we ergens aan vast willen houden of iets los willen laten.   Door mijn schaamte om een mens te zijn de ruimte te geven ontdekte ik een diep conflict in mezelf. Aan de ene kant zag ik zo veel potentie en voelde ik een ontembare passie om alles uit het leven, anderen en mezelf te halen. Ik wilde leven, bezieling! Aan de andere kant voelde ik pijn, boosheid en verdriet om de wereld zoals ik die zag: heel ver weg van het potentieel waar ik zo in geloofde. Omdat ik toen nog niet wist hoe ik met dit contrast om moest gaan, manifesteerde dit als een innerlijk conflict in wat ik nu mijn good-girl-syndrome ofterwijl het roomser-dan-de-paus-syndroom noem: als klein meisje zag en voelde ik zo veel pijn in de wereld (terwijl ik de liefste ouders van de wereld heb) dat ik alleen nog maar een braaf meisje wilde zijn (ik werd ook echt daadwerkelijk “goeike” genoemd door een vriendin, bedenk ik me nu). Heel fijn voor anderen, want ik paste me altijd aan, wilde altijd helpen, ‘als de ander maar blij was’ en volgde braaf de regels of wat ik dacht dat van mij verwacht werd. Ook fijn voor eenieder die wilde leren en groeien, want mijn grote hart en mijn onderzoekende geest stonden altijd klaar om wie maar wilde van een innerlijk conflict te verlossen. Ik kon meestal haarfijn aangeven waar potentieel geblokkeerd werd en helpen een innerlijk conflict om te zetten in nieuwe mogelijkheden. Zonder het te beseffen was ik altijd al een expert in het vrede sluiten.   Maar zoals ik die dag begon te begrijpen had een goed mens willen zijn ook zijn schaduwkanten. Want om “goed” te willen zijn, moest ik “fout” afwijzen! Lees: veroordelen. Ik wilde van “niet zo goed” altijd “goed” maken. Uhhh, ja, dat heet ook wel een “wereldverbeteraar” of “roomser dan de paus”. In mijn zucht naar bezieling en honger naar verbinding had ik niet altijd in de gaten dat anderen daar soms niet op zaten te wachten (tja, we begrijpen pas wat we niet begrijpen als we het wel begrijpen… zou Johan Cruyff misschien zeggen). Vervolgens zorgden mijn goede bedoelingen en (onbewuste) poging om de verbinding met anderen niet te verliezen ervoor, dat ik onbewust de verbinding met mezelf losliet door – te proberen de ander nog meer te overtuigen (tja, dat werkt dus averechts) – of door me juist aan te passen aan de ander (weg van mezelf, nog meer moeten en nog meer hamers op mijn kop).   Auw.   Door mijn huilbui op die bewuste dag in september was weer een deur van binnen opengezet. Er had een nieuwe verschuiving plaatsgevonden. Ik besefte dieper dan daarvoor dat we veel meer zijn dan een mens en tegelijkertijd begon ik langzaam te ontspannen bij het idee dat ik ook maar een mens was. Ik realiseerde me nog dieper dan daarvoor dat zelf-ontwikkeling niet gaat over het fixen van jezelf, noch het verbeteren van jezelf, maar het toelaten van alle aspecten van jezelf! Zelf ontwikkeling was gewoon het letterlijk ont—-wikkelen van je echte zelf. Ik was al heel, ik hoefde alleen maar alle gesloten deuren open te zetten!   Zo simpel, niet altijd makkelijk.   Wil jij meer weten over de schaduw, offerwijl je innerlijke saboteurs, neem dan contact met me op!
To Be Or Not To Be… might not be the best question anymore

To Be Or Not To Be… might not be the best question anymore

“To be or not to be, that’s the question” said William Shakespeare’s Hamlet in his famous speech around the year 1600. The question has been coming to my mind often lately. I keep feeling that this has become an outdated question. That it needs an update. In fact, I keep thinking “To be or not to be, is not the question anymore”. No wonder, it’s not exactly from this century… So I browsed the internet a bit with my friend Google. Wikipedia says that Hamlet’s speech begins like this: “Whether ’tis nobler in the mind to suffer The slings and arrows of outrageous fortune, Or to take Arms against a Sea of troubles, And by opposing end them: to die, to sleep.” And the speech might be roughly summed up as: “Would it be better to patiently suffer the pains in life or would it be a better choice to end the fight against all suffering by ending life itself?” Suffer the pains or die? Wow, this reminds me of the turmoil I found myself in back in 2008 when Terryan said to me: “But Ingrid, you can’t accept the world as it is…” It was 2008, I was in a Breakthrough class, a Life Sciences Class from the BodyTalkSystem. Terryan was guiding me through the 7 steps to help me break through non serving patterns and beliefsystems. We were at the last step. The moment I was supposed to break through and be free…. The class went silent. Everyone was looking at me. I looked around… Expecting to certainly find SOMEone that would agree with me that the world was unacceptable. I mean… duhhh… who in his right mind could accept this world we live in?!! All the wars, agression, either big or small… certainly someone would agree with me that there is another way..??!! But my class mates just stared at me, waiting for me to respond. My eyes filled with tears… And I finally surrendered to the pain I felt inside. That was the beginning of an enormous shift in the way I was living life. I called that initial shift my shift from BECOM-ING to BE-ING, which funny enough was the subtitle of that Breakthrough course and very applicable to me, since my nickname in Dutch is Ing. I realised that self development had nothing to do with becoming more perfect, but everything with discovering and being all of the magnificence that I already was. I soon discovered that I was suffering from what I now call the Good Girl Syndrome and the key to step out of that suffering and step into a new, yet familiar way of being was, in fact, ACCEPTANCE. A few years later, in the summer of 2011, I woke up to the words: Accept, Learn, Let go. That’s ALL. I had to laugh, because of the acronym (I had just seen this hilarious movie in which everything was brought down to acronyms). But the words felt serious enough to write them down. And eventually they became the basis of my SHIFTing Process. A transformational process that has helped me since, to shift my beliefs and my energy, whenever I find myself in resistance to what life is presenting me. And that brings me back to Hamlet’s question: to be or not to be. Suffer the pains or die? It reminds me of a very important and well known mechanism in our bodies that works with a similar either/or question: fight or flight? Fight aka resist and suffer the pains, or flight aka die, to flee the pains. The fight/flight question automatically sets in motion the stress respons of our body mind. When met with adverse or demanding circumstances this stress respons can trigger several stress hormones that almost instantaneously initiate well-orchestrated physiological changes, that help someone to either fight the perceived threat or flee from it. This mechanism is an amazingly helpful asset that enables us to survive and react quickly to life-threatening situations. Luckily today, we, human beings, have evolved for a big part into a species that doesn’t find itself constantly in life threatening situations anymore. Unfortunately though this mechanism often continues to dictate our body mind responses even in situations that are not life-threatening. So much so that nowadays continued stress has become a huge source of all kinds of diseases. Which again is not surprising, since being under stress = not being at ease = dis-ease. So perhaps it’s time for an update of the To be or not to be – question. This either/or question might be expanded into an and/and question: To be and not to be, how can I bring these two together and create a new way of being out of that? Stop fighting what is. Start creating what can be.